Monthly Archives Maj 2018

Polecenie LOGEVENT

Polecenie LOGEVENT dodaje zdarzenia do dziennika zdarzeń aplikacji Windows NT. Pozwala to skryptom na zapisywanie komunikatów in-formacyjnych i rezultatów pracy (sukces/niepowodzenie). Polecenie przydaje się zwłaszcza skryptom uruchamianym przez polecenie AT, które z reguły nie mają możliwości interakcji z pulpitem.

L0GEVEI\!T(1) instaluje program dziennika zdarzeń. Jest to konieczny krok na każdym komputerze, na którym będą przeglądane informacje wygenerowane przez polecenie LOGEVENT. L0GEVENT(2) również przeprowadza instalację, jeśli wykryje, że wcześniej nie wykonano polecenia LOGEVENT.

Czytaj Dalej

Polecenie DIR

Polecenie DIR wyświetla nazwy plików, znajdujących się w określonym katalogu lub katalogach. Można określić opcjonalnie dysk i ścieżkę, po której następuje nazwa-pliku. Nazwa pliku może być wzorcem jeśli nie zostanie określona, wówczas przyjmuje się wzorzec *.*.

Polecenie DIR posiada wiele różnych opcji, kontrolujących format wyjściowy. Oprócz odczytywania ich z wiersza polecenia, DIR pobiera opcje ze zmiennej środowiskowej DIRCMD. Włączane są one do linii polecenia przed opcjami odczytanymi z wiersza polecenia można je wyłączyć (lub odwrócić ich efekty) poprzedzając opcję myślnikiem. Np. opcja /-N wyłącza format długiej listy.

Czytaj Dalej

Procedura CHECKDIR

Po zakończeniu ostatniego przebiegu testu, wywołuje się jeszcze raz procedurę CHECKDIR, a następnie DELETEDIR, aby wyczyścić katalogi testowe. Jeśli zdarzyły się błędy, wówczas zawartość katalogów testowych nie jest usuwana, co umożliwia przeprowadzenie dodatkowej analizy uszkodzonych plików.

Procedura DELETETESTDIRS służy do usunięcia zwartości wszystkich katalogów testowych. Do procedury przekazuje się zmienną DIRLIST, dzięki czemu otrzymuje ona jako argumenty listę wszystkich katalogów testowych. DELETETESTDIRS usuwa następnie w pętli zawartość każdego z katalogów. Jeśli katalog istnieje, usuwa się z niego wszystkie pliki jeśli nie – tworzy się go.

Proce...

Czytaj Dalej

Do czego służy REPL

Polecenie REPL(1)służy do wyświetlenia statusu miejsca-replikacji. Jeśli pominie się argument, wówczas wyszczególnione zostaną wszystkie miejsca replikacji. Polecenie to wyświetla także status automatycznej replikacji (uruchomiona czy zatrzymana).

Polecenie REPL(2) i REPL(3)służy do modyfikowania zawartości miejsca replikacji, lub do tworzenia nowego miejsca. Opcja /DELALL usuwa całe miejsce replikacji, opcja /ADD dodaje określony katalog do miejsca, a opcja /DELETE usuwa określony katalog. W pojedynczej linii polecenia REPL można wpisać wiele opcji /ADD i /DELETE.

Czytaj Dalej

Polecenie SHUTDOWN

Polecenie SHUTDOWN zapoczątkowuje zamknięcie systemu Windows NT. Po upłynięciu określonego czasu, system Windows NT zostanie zamknięty w normalny sposób.

SHUTD0WN(1) służy do zdalnego wyłączenia określonego komputera. SHUTD0WN(2) służy do wyłączenia lokalnego komputera. SHUTD0W!\I(3) albo SHUTD0WI\!(4) anulują wydane polecenie zamknięcia systemu. Zamknięcie systemu można anulować tylko przed upłynięciem określonego czasu oczekiwania.

Czytaj Dalej

Działanie makr

W niektórych źródłach dokumentujących Windows NT można znaleźć stwierdzenie, że makra nie działają w skryptach. Jest to nieprawda można korzystać z makr DOSKEY w skryptach, chociaż jest to niewskazane, ponieważ w momencie wykonania skryptu nie zawsze są one dostępne.

W MS-DOS polecenie DOSKEY ładowało program rezydentny, który wspomagał edycję poleceń. W Windows NT narzędzia edycyjne są częścią systemu operacyjnego, a polecenie DOSKEY jest po prostu interfejsem do tych narzędzi.

Czytaj Dalej

Polecenie R0B0C0PY cz. 2

wykle Polecenie R0B0C0PYkopiuje pliki dokładnie, łącznie ze znacznikami czasowymi i atrybutami, z wyjątkiem atrybutu „archiwalnego”, który jest zawsze ustawiany w kopiowanym pliku. Opcja /A+ ustawia, a opcja /A- zeruje określone atrybuty w plikach przeznaczenia. Opcja /XA wyłącza pliki źródłowe, które posiadają określony zestaw atrybutów. Opcja /A kopiuje tylko te pliki, które mają ustawiony atrybut archiwalny. Opcja /M działa tak samo, ale zeruje atrybut archiwalny w plikach źródłowych – jest to jedyna opcja, która w jakikolwiek sposób zmienia pliki źródłowe.

Wszystkie argumen...

Czytaj Dalej

Polecenie PATH

Polecenie PATH ustawia systemową ścieżkę poszukiwania poleceń. Interpreter korzysta z tej ścieżki, kiedy lokalizuje polecenie do wykonania. Opis polecenia START zawiera więcej informacji na temat korzystania ze ścieżki przeszukiwania.

Ścieżka przeszukiwania jest listą nazw katalogów, rozdzielonych znakami średnika. Aby zlokalizować polecenie do wykonania, Windows NT najpierw przeszukuje bieżący katalog, a następnie kolejno wszystkie katalogi zdefiniowane w ścieżce przeszukiwania, aż odnajdzie plik wy-

Czytaj Dalej

Skrypt REPL

Skrypt REPL jest narzędziem ogólnego zastosowania, umożliwiającym replikację plików i katalogów w Windows NT. W przeciwieństwie do standardowych usług replikacji Windows NT, wszystkie katalogi traktowane są równorzędnie {peers). Oznacza to, że nie ma tu katalogów nadrzędnych (master) ani podrzędnych (slave) – czy też, inaczej mówiąc, katalogów eksportu i importu. REPL traktuje je jako przeznaczone jednocześnie do eksportu i importu.

REPL ...

Czytaj Dalej

Przeprowadzanie operacji

F0R(2) przeprowadza operację typu F0R(1) na całym drzewie katalogów. Po opcji /R należy określić dysk i/lub ścieżkę, będące podstawą iterowa- nego drzewa katalogów. Jeśli nie określi się dysku ani ścieżki, wówczas przyjmuje się bieżący katalog. F0R(2) przechodzi przez drzewo katalogów, wykonując polecenie FOR dla określonego zbioru w każdym z katalogów. Jeśli zbiorem jest *.*, wówczas iterowane będą wszystkie pliki w całym drzewie. Jeśli zbiorem jest pojedyncza kropka, iterowane będą tylko same katalogi.

Czytaj Dalej

Polecenie SC(2)

Polecenie SC(2) wyświetla dane konfiguracyjne dla określonej nazwy- ustugi. SC(3) zwraca pełną nazwę dla wewnętrznej nazwy-usługi, a SC(4) zwraca wewnętrzną nazwę dla określonej wyświetlanej-nazwy-ustugi (którą należy umieścić w cudzysłowach). SC(5) wyświetla wszystkie usługi, od których zależy usługa o określonej nazwie.

Polecenie SC(6) służy do utworzenia nowej usługi, a polecenie SC(7) usuwa usługę o określonej nazwie powoduje to usunięcie usługi z Rejestru, i nie jest tym samym, co zatrzymanie usługi. W poleceniu SC (6) można określić różne opcje, przy czym trzeba podać przynajmniej ścieżkę do pliku wykonywalnego. SC(8) rekonfiguruje uprzednio utworzoną usługę.

Czytaj Dalej

Jak sprawdzić poprawność instalacji

-1. Najpierw sprawdza się liczbę przebiegów, a potem zwiększa ją o 1. Liczbę przebiegów równą 0 interpretuje się jako nieskończoną liczbę przebiegów. Wywołuje się procedurę COPYDIRLIST, aby przeprowadzić pojedynczą operację kopiowania plików pomiędzy katalogami (tzn. jeden przebieg testu).

-2. Następnie zmniejsza się o 1 licznik CHECK. Jeśli zmienna CHECK jest równa 0, wówczas należy przeprowadzić test integralności wywołuje się w tym celu procedurę CHECKDIR. Następnie ustawia się zmienną CHECK na początkową wartość.

Czytaj Dalej

Polecenie NET GROUP i NET LOCALGROUP

Polecenie NET GROUP i NET LOCALGROUP zarządzają lokalnymi i globalnymi grupami. Tylko serwery Windows NT mogą utrzymywać grupy globalne – stacje robocze mogą utrzymywać tylko grupy lokalne. Wszystkie polecenia operują na lokalnej bazie danych z kontami, o ile nie zostanie określona opcja /DOMAIN – wówczas polecenia operują na domenowej bazie danych. W kontrolerach domeny Windows NT lokalna baza danych jest tożsama z domenową.

NET GR0UP(1...

Czytaj Dalej

Polecenie ENDLOCAL

Użyte w skrypcie polecenie ENDLOCAL kończy lokalny zasięg modyfikacji zmiennych środowiskowych. Wszystkie zmiany w środowisku, dokonane przed wykonaniem polecenia ENDLOCAL, zostaną utracone.

Wykonanie polecenia ENDLOCAL przywraca środowisko do stanu, w którym znajdowało się w momencie ostatnio wydanego polecenia SETLOCAL. Zmodyfikowanym zmiennym przywraca się wartość sprzed wykonania polecenia SETLOCAL, a utworzone po tym poleceniu zmienne zostaną usunięte.

Czytaj Dalej

Polecenie MORE

Polecenie MORE dzieli teksty na strony. Umożliwia to przeglądanie rezultatów poleceń, które normalnie przewinęłyby się poza górną krawędź okna konsoli.

M0RE(1) i M0RE(2) służą do stronicowania wejścia polecenia. Zwykle wejściem polecenia jest tekst wpisywany na klawiaturze aż do znaku końca pliku, Ctrl+Z. Można użyć symboli przeadresowania, aby ustawić wejście polecenia na plik lub urządzenie. Można również skorzystać z symbolu potoku, aby przesłać wyjście dowolnego polecenia na wejście polecenia MORE.

Czytaj Dalej