Polecenie R0B0C0PY

Polecenie R0B0C0PY replikuje pliki i katalogi z jednej lokacji do drugiej. W przeciwieństwie do innych poleceń kopiujących, R0B0C0PY kopiuje tylko tyle plików, aby zsynchronizować katalog źródłowy i katalog przeznaczenia. Jest to przydatne w przypadku kopiowania plików przez sieci rozległe (WAN), które mają ograniczoną przepustowość.

Aby zwiększyć niezawodność pracy w sieciach rozległych, R0B0C0PY po wystąpieniu błędu ponawia próbę skopiowania pliku. Liczbę ponownych prób ustawia się przy pomocy opcji /R, a okres pomiędzy kolejnymi próbami – przy pomocy opcji /W. W połączeniu z tymi opcjami można użyć opcji /REG, aby ustawić nowe wartości domyślne.

Źródł...

Czytaj Dalej

Skróy klawiszowe

F7 Wyświetla historię poleceń w oknie dialogowym. Do poruszania się w obrębie listy służą klawisze kursora. Nacisnąć Esc, aby zamknąć okno, albo Enter, aby wykonać polecenie. Polecenie na liście są oznaczone numerami, z których korzysta klawisz F9. Jeśli lista historii jest pusta, okno nie pojawia się.

Alt+F7 Usuwa wszystkie polecenia z listy historii. F8 Przywołuje polecenie, którego tekst pasuje do znaków wprowadzonych w wierszu poleceń. Polecenie pasuje wtedy, jeśli zaczyna się od takich samych znaków, jakie wpisano w wierszu poleceń. Naciskanie klawisza F8 umożliwi dostęp do pozostałych poleceń w buforze historii, które zaczynają się od takich samych znaków.

Czytaj Dalej

Interpreter

Polecenia wykonywane przez interpreter dziedziczą przeadresowanie wejścia i wyjścia. Jeśli więc uruchomi się interpreter, przeadresowując

jego wyjście, wszystkie wykonywane przezeń polecenia również będą miały przeadresowane wyjście. Symbole poleceń składanych umożliwiają umieszczenie wielu poleceń w tej samej linii. Symbol potoku (przedstawiony w poprzedniej tabeli) jest zarazem symbolem przeadresowania, jak symbolem polecenia składanego. Symbole poleceń składanych przedstawia następująca tabela:

Czytaj Dalej

Opcja /C

Opcja /C porównuje pliki nie uwzględniając wielkości liter. Opcja /W sprawia, że polecenie FC traktuje ciągi znaków białej spacji (spacji i znaków tabulacji) jak pojedynczą spację, oraz ignoruje znaki białej spacji znajdujące się na początku i końcu linii. W takim przypadku polecenie FC traktuje linie, różniące się tylko ilością białych spacji, jako identyczne.

Zwykle FC rozwija znaki tabulacji co ósmą kolumnę. Opcja /T traktuje znaki tabulacji w dosłowny sposób, co może spowodować, że FC uzna za różne identycznie wcięte linie, chyba że użyje się także opcji /W.

Czytaj Dalej

Interpretacja wartości

Zmieniają także interpretację wartości nn w opcji /Q na bajty, kilobajty lub megabajty. Jeśli korzysta się z kompresji NTFS, DIRUSE podczas obliczania sum dodaje rozmiar zdekompresowanego pliku. Opcja /C sprawia, że dodawany będzie rozmiar skompresowanego pliku.

Opcja /* oblicza sumy dla podkatalogów pierwszego poziomu w każdym z określonych katalogów. Umożliwia to przedstawienie wykorzystywanej przestrzeni dyskowej według katalogów, jeśli jako katalog określi się katalog podstawowy.

Czytaj Dalej

Polecenie F0R(4)

W niektórych wersjach Windows NT, polecenie F0R(4) nie akceptuje tabulatora jako domyślnego ogranicznika. W takim przypadku należy jawnie wprowadzić znak tabulatora w opcji delims=.

FOR(4) nie może przetwarzać plików, których nazwy zawierają spacje. W takim przypadku trzeba skorzystać z F0R(6) w połączeniu z poleceniem TYPE. Należy więc zastąpić polecenie:

Czytaj Dalej

Oprogramowanie magazynowe – wydruki i dokumenty

Oprogramowanie magazynowe – wydruki i dokumenty.

Każde oprogramowanie magazynowe daje możliwość generowania wydruków i dokumentów, które stanowią potwierdzenie wydania produktu lub jego przyjęcia. Takie dokumenty są bardzo ważne w przypadku wszelkiego rodzaju kontroli, które mają miejsce w firmie. Pozwalają na udokumentowanie wszystkich działań, jakie miały miejsce w ramach prowadzonej działalności. Można udowodnić, że taka i taka liczna produktów została sprzedana. Dzięki temu, możliwe jest również dokonanie pełnej ewidencji swojej działalności. Można cieszyć się z tego, że wszystkie działania są legalne i zapisane na papierze. Pozwala to na osiągnięcie najlepszych efektów z możliwych...

Czytaj Dalej

Tekst CMD

Jeśli pierwszym leksemem polecenia jest tekst CMD, wówczas zastępowany on jest zawartością zmiennej COMSPEC. Dzięki temu uruchamiany jest zawsze właściwy interpreter poleceń.

Jeśli pierwszy leksem polecenia nie zawiera rozszerzenia pliku, wówczas polecenie START, szukając pliku wykonywalnego, korzysta ze zmiennej PATH EXT jako listy możliwych rozszerzeń plików. PATHEXT musi zawierać listę rozszerzeń plików, oddzielonych średnikami. Szukając polecenia do wykonania, START testuje kolejno każde z nich. Domyślną wartością PATHEXT jest .COM.EXE.BAT.CMD. Polecenie START przeszukuje bieżący katalog, a następnie wszystkie katalogi określone przez zmienną PATH. Dla każdego katalogu sprawdzane są wszystkie rozszerzenia, tzn. START sprawdza najpierw wszystkie rozszerzenia plików z PATHEXT w bieżącym katalogu, później w pierwszym katalogu zmiennej PATH, następnie w drugim itd.

Czytaj Dalej

Opcja FORCELOGOFF

Opcja /FORCELOGOFF ustawia liczbę minut, po której użytkownik zostanie zmuszony do wylogowania. Wymuszone wylogowanie może nastąpić w sytuacji, kiedy konto użytkownika straci ważność, albo kiedy upłynie

dozwolony czas zalogowania (jeśli konto posiada ograniczone godziny logowania). Opcja /F0RCEL0G0FF:N0 wyłącza wymuszone wylogowania. Opcja /MINPWLEN ustawia minimalną dozwoloną długość hasła, w zakresie od 0 do 14 znaków. Domyślnie jest to 6 znaków. Opcja /UNIOEPW ustawia wielkość bufora, w którym pamiętane są stare hasła. Windows NT używa tego bufora, aby potwierdzić unikalność hasła. Jeśli np. ustawi się rozmiar bufora na 4, wówczas Windows NT nie pozwoli na zmianę hasła na żadne z czterech ostatnio używanych.

Czytaj Dalej

Nowa aplikacja

Zwykle nowa aplikacja lub polecenie dziedziczy bieżące środowisko interpretera, który wykonał polecenie START. Opcja /I sprawia, że polecenie dziedziczy środowisko w takim stanie, jaki miało w momencie uruchomienia interpretera. Zmiany w środowisku, dokonane w bieżącej sesji interpretera, nie są przekazywane nowej aplikacji.

Opcje /MIN i/MAX kontrolują rozmiar okna, tworzonego dla uruchamianej aplikacji. Jeśli nie określi się tych opcji, wówczas Windows NT tworzy normalne okno. Opcja /MIN uruchamia aplikację w zminimalizowanym oknie (przycisk na pasku zadań), a opcja /MAX uruchamia ją w oknie zmaksymalizowanym.

Czytaj Dalej

Katalog testowy

Jeśli określono tylko jeden katalog testowy, wówczas w zmiennej DIRLIST umieszcza się dwa elementy: podkatalogi TEST1 iTEST2 określonego katalogu. Winnym przypadku katalogi dodaje się bezpośrednio do zmiennej DIRLIST.

Przed przystąpieniem do dalszej pracy skrypt pyta, czy może usunąć zawartość określonego katalogu testowego (o ile nie podano opcji /NOCONFIRM). Następnie wywołuje procedurę DELETETESTDIRS, która usuwa zawartość katalogów testowych, oraz procedurę COPYREFDIR, która kopiuje zawartość katalogu odniesienia do pierwszego katalogu testowego.

Czytaj Dalej

Polecenie AUDITPOL

Polecenie AUDITPOL wyświetla lub zmienia założenia nadzoru Windows NT. Domyślnie, AUDITPOL kontroluje założenia na lokalnym komputerze argument komputer umożliwia ustawienie ich na komputerze zdalnym.

AUDITPOL(l) służy do wyświetlenia bieżących założeń dla określonego lub lokalnego komputera. AUDITPOL(2) służy do zmiany założeń nadzoru. Opcje /ENABLE i /DISABLE włączają i wyłączają nadzorowanie. Każda z opcji kat:opcja ustawia określone założenie nadzoru dla danego komputera.

Czytaj Dalej

Zmienna iteracyjna

Do polecenia podstawiana jest zmienna iteracyjna, w sposób zbliżony do używanego podczas podstawiania parametrów. Nazwa zmiennej iteracyjnej składa się ze znaku procentu i pojedynczej litery, np. %i albo %n. Należy zauważyć, że wielkość litery w nazwie zmiennej jest rozróżniana.

Kiedy umieszcza się polecenie FOR w pliku skryptu, należy podwoić wszystkie znaki procentu w odniesieniach do zmiennej iteracyjnej, np. używać %%n zamiast %n. Nie należy podwajać znaków procentu, kiedy wprowadza się polecenie FOR bezpośrednio z wiersza poleceń.

Czytaj Dalej

Opis reszty opcji

Opcja /F wysyła do określonego pliku rezultaty polecenia DISKUSE, a opcja /E – jego błędy. Opcje te powodują więc zapisanie rezultatów polecenia, obok ich wyświetlenia. Kiedy korzysta się z opcji /T, wówczas rezultaty generowane przez opcję /F różnią się od wyświetlanych. Opcja /Q sprawia, że rezultaty nie są wyświetlane, tylko zapisywane do pliku.

Opcja fJ generuje rezultaty w formacie tabelarycznym. Na ekranie poszczególne pola tabeli są rozdzielone spacjami, natomiast w pliku (przy użyciu opcji /F) – przecinkami. Rezultaty w postaci rozdzielonej przecinkami można przetwarzać poleceniem FOR albo wczytać do arkusza kalkulacyjnego, w celu przeprowadzenia dalszej analizy.

Opcja /R od...

Czytaj Dalej

Format wyjścia poleceń

Opcje /A i/U kontrolują format wyjścia poleceń, przesyłanego do pliku lub potoku w tej sesji interpretera. Jeśli poda się opcję /A (zakładaną domyślnie), wówczas polecenia będą generowały 8-bitowe znaki ANSI. Jeśli użyje się /U, wówczas będą to 16-bitowe znaki Unicode.

Opcja /T zmienia kolory tła i tekstu używane przez okno konsoli opis argumentu ko znajduje się w części poświęconej poleceniu COLOR. Jeśli nie poda się opcji U, wówczas interpreter będzie używała bieżących kolorów okna konsoli, bądź też kolorów zdefiniowanych w skrócie, poprzez który uruchomiono okno. Jeśli nie określono kolorów w żadnym z tych miejsc, wówczas używane są ustawienia z okna dialogowego Console w Control Panel.

Czytaj Dalej